Blessuretijd (2)

Een week of vier geleden schreef ik al eens over mijn liesblessure. Een paar weken later is het een goed moment om weer eens de balans op te maken.  Helaas is de blessure nog niet over, maar gelukkig betekent dit niet dat ik helemaal niets kan doen.

De situatie

Het vervelende aan de overbelaste iliopsoas is dat deze niet rechtstreeks behandeld kan worden. De fysiotherapeut heeft twee keer een dry needling behandeling via de rug gedaan, wat met name de volgende dag verlichting. Of het een positieve bijdrage heeft aan het herstel kan ik eigenlijk nog niet goed beoordelen.

De klachten zijn voelbaar tijdens het hardlopen, worden erger naarmate de inspanning langer duurt en ebt weg binnen 24 uur na de inspanning. Er is geen sprake van ‘pijn’, het os eerder een verkrampt gevoel. Het feit dat duidelijke signalen ontbreken, maakt het lastig om de inspanning te doseren.

Keuzes

Het herstel gaat in kleine stapjes vooruit. Ik had  stiekem gehoopt met een aantal weken relatieve rust snel weer in het oude ritme te kunnen trainen. Ik vind het heerlijk om 20-30-40km hard te lopen, maar lange afstanden zitter er voor mijn gevoel de komende maanden nog niet in. In de afgelopen weken heb ik daarom een aantal verveldende keuzes moeten maken. 

Een aantal voorzichtige tests maakten duidelijk dat afstanden langer dan 12km de klachten snel verergerden. Mijn laatste hoop op deelname aan de Rotterdam Marathon was daarmee snel vervlogen. Hoe vervelend dit ook is, ergens geeft het wel wat meer rust.

Ook mijn deelname aan de Koning van Spanje trail begin mei staat op losse schroeven. Gelukkig kan ik op de dag zelf nog de te lopen afstand naar beneden bijstellen. Ons geplande weekendje Gulpen kan daardoor zonder wrange bijsmaak doorgaan. Deze wetenschap geeft me de rust om lekker door te trainen, te genieten van de afstand die ik wel kan lopen zonder druk te voelen om de afstand op te ‘moeten’ voeren.

8 Maart a.s. start ik wel op de halve marathon bij de CPC Loop in Den Haag. De gedroomde tijd van 1:24:24 (4:00/km) zal er wel niet inzitten. Misschien is de halve marathon nog wel een stukje te lang, maar ik ga het er op wagen. Ik hoop door in de komende weken de te lopen afstanden rond de 10km te houden, mijn lichaam voldoende kans te geven nog verder te herstellen. Fingers crossed dus…

Laat een reactie achter